Je hoeft dit niet alleen te dragen

Het is niet altijd een nieuwe technologie, een geavanceerde machine

of een revolutionair medicijn dat ervoor zorgt dat er een leven gered wordt.

Het kan ook door een menselijke aanraking.

Een kleine arm, een warm lichaam, een hartslag die zegt: ‘ik ben hier bij jou’.

De Amerikaanse tweelingzussen Kyrie & Brielle Jackson werden in 1995 twaalf weken te vroeg geboren en wogen elk nog geen kilo. Zoals het hoorde volgens de toen geldende ziekenhuisprocedure werden ze elk apart in een couveuse gelegd. Maar terwijl Kyrie steeds sterker werd, ging het met Brielle heel snel bergaf. Haar zuurstof daalde, haar harstslag werd instabiel en haar lichaam begon blauwgrijs te kleuren.

Alle mogelijke medische interventies werden toegepast om de toestand van Brielle te verbeteren, maar niets hielp. Uiteindelijk nam verpleegkundige Gayle Kasparian een moedige beslissing: tegen alle regels in legde ze de sterkere zus Kyrie in de couveuse bij de zwakkere Brielle.

Vrijwel onmiddellijk gebeurde er iets wonderlijks: Brielle nestelde zich tegen haar zus aan en Kyrie sloeg haar kleine armpje om haar zus heen. Binnen enkele ogenblikken stabiliseerden Brielle’s vitale functies. Haar lichaam reageerde op wat geen enkele machine kon geven: verbinding. Vandaag zijn beide dames 31 jaar oud en gezond.

De ontroerende foto van hun ‘Rescuing Hug’ veranderde wereldwijd de couveuseprotocollen voor prematuren.

Wat mij diep raakt in dit verhaal, is dat Brielle niet werd gered door méér controle, méér afstand of méér techniek. Ze werd gered door verbinding, nabijheid en co-regulatie. Een stabiel systeem bracht een ontregeld systeem weer terug in ritme. Hartslag op hartslag. Adem op adem. Huid op huid. En misschien geldt dat niet alleen voor premature baby’s. Misschien geldt het ook voor ons. Voor de momenten waarop we ons verloren voelen, overprikkeld, uitgeput, afgesneden van onszelf, …

De moderne wereld leert ons vaak dat genezing iets individueels is, dat we het alleen moeten oplossen, optimaliseren en controleren. Maar ons zenuwstelsel spreekt een andere taal.

Wij zijn geen machines. Wij zijn ritmische wezens. Energetisch, adaptief en diep gevoelig voor verbinding.

Soms hebben we geen oplossing nodig. Enkel aanwezigheid.

Geen advies. Wel een veilige arm.

Geen perfect protocol, maar iemand die zachtjes zegt: je hoeft dit niet alleen te dragen.

Wat ik steeds opnieuw merk, zowel in mijn eigen leven als in mijn werk met cliënten, is dat echte beweging vaak niet ontstaat doordat we ervaringen begrijpen, analyseren of oplossen. We hebben meestal al ideeën over hoe heling eruit zou moeten zien, maar de werkelijkheid blijkt veel subtieler. Wanneer wat we dragen niet langer alleen gedragen hoeft te worden, gebeurt er iets bijzonders. In zachte aanwezigheid en co-regulatie voelen we ons gezien, gesteund en opnieuw verbonden. Misschien ligt daarin wel de kracht: niet in het vinden van antwoorden, maar in samen aanwezig kunnen zijn bij wat er is.

Met liefs en tot snel!

Inge 🌸