Waar het lichaam blijft wachten

Soms komt iemand bij mij met één enkele zin. 

"Ik ben moe van het vechten."

Meer woorden waren er niet nodig. 

Die ene zin droeg het gewicht van jaren.

Jaren van overeind blijven.

Van sterk zijn.

Van doorgaan, ook wanneer het lichaam al lang iets anders probeerde te vertellen. 

"Ik ben moe van het vechten".

Die zin bleef hangen. Een man van 47 jaar oud, die al z'n hele leven overeind tracht te blijven. We begonnen niet met zoeken naar verklaringen, want er hoefde niets opgelost te worden. Alleen maar vertragen, door te voelen. Adem na adem. Laag na laag. Sensatie na sensatie.

Langzaam ontstond er ruimte. En toen kwam een beeld. Niet bedacht, niet gezocht. Gewoon aanwezig: Een jongetje op een speelplaats. Een kring van kinderen. Een blik. 

Zijn lichaam wist al veel langer wat het hoofd nog niet onder woorden kon brengen. Het had een specifieke ervaring zorgvuldig bewaard. Niet om iemand gevangen te houden in het verleden, maar om te beschermen. Omdat dat ooit nodig was.

Na de sessie sprak de man nauwelijks. Hij nam een krijtje en tekende zijn imprint. 

WAT REMT JOU OM VOLUIT TE LEVEN?

Welke delen van jezelf houd jij nog onbewust vast? 

Welke spanning, welke overtuiging of welke herinnering leeft nog verder in je lichaam?

In je adem, in je houding, in je fascia...

Niet als last, maar als een verhaal dat wacht tot het gezien mag worden?

Ons lichaam vergeet niets. Tegelijk draagt het niets voor altijd. Wanneer iets werkelijk gezien en gevoeld wordt, ontstaat er ruimte voor een nieuwe beweging. Een nieuwe keuze. Een nieuwe imprint. 

Misschien ben je nieuwsgierig naar wat jouw lichaam al die tijd voor je heeft bewaard? 

Naar wat gezien mag worden om opnieuw voluit te leven?

Welkom om samen te ontdekken wat er onder de oppervlakte leeft en zich van daaruit wil ontvouwen. 

Met liefs en tot snel!

Inge 🌸