Sleutel naar jezelf
Wanneer je bij mij instapt voor een traject of geboorte-opstellingsdag, vraag ik je soms om vooraf een vragenlijst in te vullen over je conceptie, zwangerschap en geboorte.
Misschien lijkt het op het eerste gezicht wat vreemd om zo ver terug te gaan. Je herinnert je je conceptie of geboorte immers niet bewust.
En toch kan het bijzonder waardevol zijn om stil te staan bij wat je wél weet. Wie waren je ouders op dat moment? Hoe was hun relatie? Was je zwangerschap gepland of onverwacht? Hoe was de sfeer thuis? Wat speelde er in het leven van je moeder en vader?
Het opschrijven van die informatie doet vaak al iets. Terwijl je zoekt naar antwoorden en verhalen begint er in je onderbewuste iets te bewegen. Soms komen herinneringen terug. Soms ontdek je nieuwe informatie die je helpt om je eigen verhaal in een ruimer perspectief te zien.
DE WOORDEN DIE JE MET JE MEEDRAAGT
Bij het lezen van zo’n vragenlijst let ik niet alleen op de feitelijke informatie. Ik luister ook naar de woorden die iemand gebruikt om zijn of haar ouders en de omstandigheden te beschrijven.
Soms schrijft iemand bijvoorbeeld: “Mijn moeder moest altijd alles alleen doen.”
Of: “Mijn vader was nooit aanwezig, hij was altijd aan het werk.”
Wanneer die persoon dan later in een traject deelt: “Ik doe de dingen liever alleen” of merkt dat hulp vragen heel moeilijk is, kan zo’n zin ineens een andere betekenis krijgen. Misschien heb je niet alleen geleerd om zelfstandig te zijn. Misschien draag je ook iets mee van wat je moeder of vader heeft ervaren. En precies daar kan een belangrijk onderscheid ontstaan: dit is wat mijn moeder heeft meegemaakt, maar ik hoef het niet opnieuw te leven. Ik mag het anders doen. Ik mag hulp vragen. Ik hoef het niet allemaal alleen te dragen.
EEN GROTER VERHAAL
Wat me vaak raakt, is hoeveel inzichten er kunnen ontstaan wanneer mensen hun vroege geschiedenis verder gaan onderzoeken. Soms gaat iemand na het invullen van de vragenlijst verder op zoek naar ontbrekende stukjes. Een gesprek met een ouder of familielid kan plots een nieuw licht werpen op wat er vroeger verteld werd. Verhalen die je al jaren kent, krijgen opeens een andere betekenis.
Dat vind ik bijzonder aan dit werk: er verandert niets aan wat er vroeger gebeurd is, maar wel in de manier waarop je ernaar kijkt.
MIJN EIGEN VERHAAL
Ook mijn eigen geboorteverhaal heeft me daarin veel geleerd. Jarenlang kende ik een vrij eenvoudig verhaal: mijn ouders hadden elkaar ontmoet, kregen een relatie, mijn vader ging bij de zeemacht en mijn moeder ontdekte dat ze zwanger was. Een “ongelukje”, zo werd het vroeger verteld. Mijn vader kwam terug van zee en uiteindelijk besloten mijn ouders te trouwen. Dat was het verhaal dat ik kende.
Later ontdekte ik meer over de periode waarin ik verwekt en geboren werd. Het waren de jaren 1969-1970, een tijd van flowerpower, vrijheid en experimenteren. De sfeer was speels, open en soms behoorlijk “zot”. Het verhaal werd daardoor veel rijker dan het oorspronkelijke beeld dat ik had meegekregen.
En ergens voelde dat ook als thuiskomen. Die vrijheid en openheid sloten veel meer aan bij mijn eigen energie als vrouw. Tegelijkertijd ontstond er meer begrip voor mijn ouders. Zij waren nog heel jong toen ze geconfronteerd werden met een zwangerschap. Wat moet er op dat moment allemaal door je heen gaan? Is dit kind wel van mij? Wat gaan we doen? Kunnen we dit aan?
Door meer van het verhaal te kennen, ontstond er ruimte voor vragen die ik al lang met me meedroeg rond relaties en vrijheid. Hoe vrij mag je zijn binnen een relatie? Hoe kijk je naar verschillende relatievormen? En waarom kunnen bepaalde vormen van relaties zo’n sterke reactie in mij oproepen? Door mijn eigen geschiedenis beter te leren kennen, kan ik vandaag met meer ruimte en mildheid naar die thema’s kijken.
NIEUWE STUKJES VAN JE PUZZEL
Wanneer verschillende puzzelstukjes op hun plaats vallen, kan er rust ontstaan. Je krijgt een dieper contact met jezelf en soms ook meer begrip en verzachting voor de omstandigheden waarin dingen zijn gebeurd.
Ook wanneer een levensverhaal heel moeilijk begint, kan lichaamswerk helpen om dichter bij je eigen ervaring te komen. Ik begeleid bijvoorbeeld mensen die verwekt zijn na seksueel geweld. In zulke verhalen kan het lichaam veel spanning en angst dragen. Met behulp van lichaamswerk voel je helder in je eigen lichaam wat klopt en wat niet.
Misschien gaat het uiteindelijk daarover: niet om het verleden te veranderen, maar om jezelf steeds beter te leren kennen in het licht van waar je vandaan komt. En vanuit dat bewustzijn ontstaat er meer ruimte om te kiezen wat je wilt meenemen naar de toekomst en wat niet langer van jou hoeft te zijn.
Met liefs en tot snel!
Inge 🌸
Opmerkingen