Surfend op de golf van emoties

Een emotie duurt, in essentie, niet langer dan 90 seconden.

Dat is een wetenschappelijk gegeven.

En toch voelt het vaak anders, niet?

Misschien denk je: bij mij blijft dat echt wel langer hangen.

Blijf dan gerust nog even lezen :)

Wat we een emotie noemen, is volgens onderzoek van Dr. Jill Bolte Taylor eigenlijk een biochemische golf die door ons lichaam beweegt. Het begint met neuroceptie: een grotendeels onbewust proces waarbij je zenuwstelsel voortdurend je omgeving scant op veiligheid of gevaar. Zonder dat je het doorhebt, wordt er ergens op een knop gedrukt. Je wordt getriggerd.

En dan volgt er een cascade: je ademhaling verandert, spieren spannen zich op en misschien voel je druk, warmte, onrust. Tegelijk gebeurt er ook iets in je brein. De meer primitieve delen - het reptielenbrein en het limbisch systeem - nemen als het ware het stuur over en blokkeren tijdelijk de toegang tot je neocortex: dat deel van je hersenen waar je rationele denken zit.

Met andere woorden: wanneer je overspoeld bent door emotie, is helder nadenken gewoon even niet beschikbaar. Hoe hard je ook probeert jezelf daarvan te overtuigen.

Misschien herken je het: proberen een gevoel “weg te denken”. Het analyseren, verklaren, rationaliseren. Maar emoties laten zich niet oplossen in het hoofd. Ze horen bij het lichaam. Sterker nog, door erover te blijven denken, activeer je de golf telkens opnieuw. En zo lijkt die 90 seconden plots een stuk langer te duren.

Wat dan wel helpt? Het klinkt eenvoudig en tegelijk is het vaak allesbehalve makkelijk: de emotie toelaten. De golf laten bewegen. Bewust ademen. Met open aandacht aanwezig blijven bij wat je fysiek ervaart, zonder er iets aan te willen veranderen. En verder… niets.

Precies daar krijgt de emotie de ruimte om uit te doven. En precies zo vind je ook weer de weg terug naar helderheid.

Met liefs en tot snel!

Inge 🌸