Durf te vragen

Februari nodigde mij uit tot iets eenvoudigs

en tegelijk iets ongelooflijk moedigs:

vragen.

Niet het beleefde, voorzichtige vragen.

NIet het ingehouden, half verontschuldigende vragen.

Wel het eerlijke, open, voelbare vragen.

Wat heb ik nodig? Wat verlang ik werkelijk? Wat wil er door mij heen uitgesproken worden?

Waar ik mij vroeger inhield… Waar ik stil bleef… Waar ik achteraf dacht: had ik maar…Leerde ik deze maand iets wezenlijks.

Wanneer je de moed hebt om werkelijk te vragen, ontstaan er ja’s op plekken waar je ze nooit had verwacht. Alsof het leven zachtjes fluistert: "Zie je wel? Je hoefde jezelf nooit klein te maken."

Ja. Nee.Twee woorden.  Twee werelden.

Eigenlijk zijn het geen woorden. Het zijn volle zinnen. Heldere grenzen. Zuivere richtingaanwijzers.Een ja voel je. Je hoort het. Je ziet het. Het opent. Het stroomt. Het resoneert.Een nee voel je net zo goed. Misschien zachter. Misschien aarzelend. Misschien verborgen achter twijfel. Maar ook daar spreekt waarheid, want twijfel is zelden verwarring. Vaak is het een nee die nog niet volledig durft te landen.

Durf jij te vragen wat je nodig hebt? Niet vanuit tekort, maar vanuit zelferkenning?Niet vanuit afhankelijkheid, maar vanuit innerlijke waarheid?

En misschien nog belangrijker…Durf jij een ja te ontvangen? Durf jij een nee te ontvangen?Zonder jezelf af te wijzen. Zonder het persoonlijk te maken. Zonder te krimpen. Want vragen is niet afdwingen. Vragen is jezelf zichtbaar maken. Vragen is zeggen: "Dit ben ik. Dit is wat ik nodig heb."En dat, is een daad van ontwaken.

Deze maand herinnerde mij eraan:Het leven straft geen eerlijkheid. Het leven ontmoet helderheid. Dus…Waar houd jij jezelf nog in? Welke vraag leeft er stilletjes in jou? Welke waarheid wil uitgesproken worden?

Misschien is dit jouw uitnodiging.Niet morgen. Niet ooit. Maar nu.In zachtheid. In moed. In waarheid.

Met liefs en tot snel!

Inge 🌸