Wat een geboorte opstelling onthult

Soms spelen er zich vooraf in ons brein heel andere scenario's af dan wat zich uiteindelijk openbaart in een opstelling. We dragen vaak logische concepten in ons hoofd, verklaringen die voor ons kloppen. Maar vaak ontvouwt zich iets totaal anders. 

OP DE REM DOOR EEN ONZICHTBAAR VERLEDEN

Een deelneemster van het opstellingsweekend dacht altijd dat zij de eerstgeborene was, met een broer die drie jaar jonger is. Toen we even dieper doorvroegen, bleek ze echter het tweede kindje te zijn en haar broer het derde. Na een gesprek met haar moeder kwam de waarheid aan het licht: er was een abortus geweest vóór haar geboorte.

Dit nieuws bracht haar logischerwijze van streek, maar bracht tegelijkertijd een diepe zachtheid en helderheid. Het gaf eindelijk een antwoord op de vragen die ze al zo lang met zich meedroeg: "Waarom zit er zoveel angst in mij? Waarom voel ik me zo opgejaagd? Waarom laat ik me zo vaak onderdrukken door alles en iedereen en waarom houd ik mijn eigen vuur en levensenergie in?"

Het inzicht kwam binnen: de eerste zwangerschap van haar moeder was ongepland. Haar moeder voelde zich te jong, haar vader zag het niet zitten, waarna de keuze voor een abortus viel. In dit soort dynamieken zien we vaker dat een moeder onbewust de angst meedraagt dat een volgende zwangerschap ook niet zal lukken. Die angst wordt energetisch overgedragen op het kind. De vrouw stond haar hele leven op de rem, zonder te weten waarom. Want als ze rationeel naar haar leven keek, had ze een fijne jeugd gehad met lieve, hardwerkende ouders die er voor haar waren. Er leefde een diep conflict tussen haar hoofd en haar systeem. Eenmaal in de opstelling, liggend in de door ons gecreëerde 'baarmoeder', toonde zich een diep en oud verdriet. Dit verdriet te kunnen delen en gedragen worden door de groep, verzachtte haar hele proces.

DE MOED OM TE ZAKKEN

Een andere deelneemster startte haar geboorteverhaal met het tonen van enkele foto's, maar legde die gedraaid naar de groep. Toen ik haar vroeg om de foto's naar zichzelf te draaien zodat zij er kon naar kijken, kwam er stilletjes verdriet naar boven. Vooral bij één specifieke foto: een beeld van haarzelf als pasgeboren baby, lachend in de armen van haar moeder. Al jaren draagt zij als dochter zorg voor haar moeder, zozeer dat het ten koste gaat van haar eigen energie. Toen ze op de foto zag dat haar moeder háár ooit had gedragen, opende zich een ruimte vol ontroering en diepe verbinding. 

Eens in de opstelling, toen ze in de door ons gecreëerde baarmoeder lag, bleef ze rondkijken en zoeken. Op de vraag wat ze nodig had om écht te kunnen zakken, antwoordde ze: "Nog één keer gedragen worden."

Dus hebben we haar als groep gedragen: met een deken onder haar vormden we een symbolische baarmoeder rond haar lichaam. Met vier vrouwen hebben we haar zo opgetild, gedragen en zachtjes gewiegd. Er ontstond zoveel heling en zachtheid in dat moment. Toen we het deken weer openmaakten, fonkelden haar ogen en meteen claimde ze haar eigen ruimte en haar eigen plaats. Want nu de ordening was hersteld en haar ouders weer op hun plek stonden om háár op te vangen, kroop ze met veel plezier en levenslust door het geboortekanaal. Toen ze nog even achterom keek kon ze haar moeder voluit bedanken voor de plek waarin ze mocht groeien en waarin ze, lang geleden, teder was gedragen. 

Met liefs en tot snel!

Inge 🌸